พี่มิวเป็งไรหรือเปล่าอ่ะคับ วันนี้ว่าจะมาดูดกรอบไปใช้ซะหน่อย

เง้อ...หายหมดเลย เศร้ามากมายไม่ดีนะคับ เด๋วแก่เร็วน้า...

สู้ๆ สู้ตาย

ไม่ว่าเมื่อไหร่ สุดท้ายสิ่งทั้งหลายก็ล้วนแล้วแต่มีความจบสิ้นไปเป็นธรรมดา
แม้จะเคยรักใครมากมายแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเสมือนภาพละครฉากนึง ซึ่งก็ต้องมีตอนจบ
คนอย่างฉันสามารถมีอิสระภาพ เป็นเอกภาพในตัวเอง เพราะฉันไม่หลงความคิด ความปรุงแต่งไปตามเรื่องราวต่างๆ

 

 

 

ฉันแน่ใจแล้วว่าชีวิตฉัน คือ อะไร
ที่ผ่านมาก็คงเป็นเสมือนม่านหมอกมายาของละอองน้ำ พลันต้องแสงแดดก็ระเหยหายไป

ทุกสิ่งที่ทำไปฉันคิดว่าได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว เท่าที่คนอย่างฉันจะทำได้ 
คงผิดที่ฉัน ที่ไม่เคยมองเห็นความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

เพราะทุกครั้งที่ฉันคิด ฉันไม่รู้สึกตัว ฉันหลงไปกับอีดีตที่ผ่านไปแล้วและอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

สิ่งนั้น เป็นความหลง ทำให้ฉันทุกข์ใจ กับเรื่องอันเป็นเสมือนมายา

เพียงฉันรู้สึกได้ถึงความคิด ในทุกๆ ครั้งที่มันคิด ฉันก็พลันตื่นจากความฝันทั้งที่ยังลืมตา

เมื่อนั้นฉันก็เป็นอิสระเสรี เพราะฉันเป็นอิสระจากความคิดทั้งปวง

.

.

 

เป็นฉันคนใหม่ ที่จิตใจรู้ ตื่น และเบิกบาน
และไม่เคยต้องร้าวราน ไปกับความคิดใดๆ ในใจฉันอีกเลย

 

< คนเราเป็นทุกข์เพราะความคิด ครับ รู้คิด จึงไม่ทุกข์ ครับ>